برخی در این دنیا فارغ از جذابیت های آن به دنبال شناخت خود و خالق خویش عمر راسپری می سازند و راه عرفان را برمی گزینند و در این راه با تمام وجود ، در او ذوب می شوند و جز خدا نمی بینند و تنها اورا پرستیده ، اورا ستایش می کنند و تنها از او کمک می خواهند .

شهید چمران از جمله عارفان این عصر و زمان بود ، او خدا را یافته بود و براساس ایمان و باورش ، جهاد فی سبیل الله را انتخاب و در این راه به تمامی موقعیت های مادی که برایش فراهم شده بود پشت پا زده و اسوه ای شد برای همه نسل ها و عصرها

دکتر چمران مانند بسیاری از دانشجویان با استعداد ایرانی به امریکا رفت و مورد تشویق اساتید خود قرار گرفت ، او در یک شرایط رویایی می توانست فارغ از همه دغدغه ها فقط به خود و آینده درخشانش بیندیشد ، اما چنین نکرد .

چمران به لبنان رفت ، با اسراییل جنگید و در هنگامه انقلاب ایران به تهران آمد ودر شرایط دشوار کردستان لباس رزم پوشید و رزمندگانی را تربیت کرد که افتخار پاکسازی ضدانقلاب را به نام خود رقم زدند.

او هم در دولت به مقام وزارت رسید هم نمایده امام شد هم ازسوی مردم تهران نماینده مجلس ولی همچنان عبد صالح خدا بود و آماده شهادت

و بالاخره آرزوی دیرینه اش محقق گردید و در روز 31 خرداد 60 هجری شمسی در میدان نبرد حق علیه باطل جام شهادت را نوشید و به دیدار معشوق خویش شتافت.

اما ما کجاییم ؟؟؟

آیا حاضریم از یک ماه حقوق و مزایای خود برای خدا بگذریم ؟ آیا حاضریم نام و نان خود را فدای راهی کنیم که شهید چمران جان خود را فدای آن کرد؟؟

امروز دشمنان اسلام می خواهند همه اراده ما را به امور مادی مصروف داشته و چنان ما را به دنیا مشغول دارند که تمامی دغدغه ها به جایی منتهی شود که پایانش با مرگ خواهد بود و نهایتش راحتی این بدن که روزی در زیر خاک متلاشی خواهد گردید.

عرفان چمران، راه نجات از این توطئه خطرناک دشمنان اسلام ناب محمدی (ص) خواهد بود ، بکوشیم از قافله اهل دل عقب نمانیم.

متاسفانه گاهی در گفتار و نوشتار عده ای که دارای وجاهت اجتماعی نیز هستند جملاتی بچشم می خورد که اصلا با هیچ منطقی سازگاری نداشته و صرفا برای ابراز دشمنی و بغض و کینه مناسبت دارد.

شخصیت حضرت آیت الله علامه مصباح یزدی که به تعبیر عمیق رهبر فرزانه انقلاب اسلامی جانشین علامه طباطبایی و استادشهید مطهری دراین عصر و زمان می باشد شخصیتی جهانی است که مراکز مهم علمی خارج از کشور با نام و آثار علمی و نظریات فلسفی ایشان آشنا می باشند.

علامه مصباح یزدی موسس حوزه علمیه ای است که شاگردانش علاوه بر تسلط بر مبانی فقهی دارای تخصص در رشته های علوم انسانی زیر نظر بهترین اساتید حوزه و دانشگاه هستند.

علاقه امام راحل رضوان الله علیه به علامه مصباح یزدی بر کسی پوشیده نیست و شاهد آن توصیه بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران به استاد مصباح برای توسعه فعالیت آموزشی ایشان با این تعبیر که تا زنده هستم هزینه آن را تامین می نمایم .

حضور شاگردان استاد مصباح در دفاع مقدس نیز امری روشن بوده و شاهد آن شهدایی است که افتخار شاگردی علامه مصباح یزدی را داشته اند و البته مطرح ساختن چنین مسائلی که با واقعیت ، فرسنگها فاصله دارد به چه منظوری انجام می شود باید به خدا پناه برد .

آیا به شخصیت علامه مصباح یزدی که بیش از نیم قرن به دفاع از اسلام و احکام نورانی آن پرداخته می توان چنین جسارت نمود و اورا با گروهگ منحرف طالبان مقایسه کرد ، آیا چنین مقایسه کردن یکی از بهترین شاگردان امام که اکنون نقش استاد شهید مطهری را ایفا می نماید اهانت به امام نیست؟

به خود آییم اگر به دلیل عدم کفایت سیاسی توسط مردم به کنار زده شدیم راه جبران آن تهمت و افترا نیست بلکه چاره کار توبه و بازگشت به ارزشها و باورهایی است که همین مردم کوچه و بازار که بواسطه دیانتشان رایشان نیز معتبر است به آن پایبند بوده و همین مردم به خاطر خدا عاشق امام و رهبری بوده و هستند و هرگز اجازه نخواهند داد انقلاب به دست نااهلان بیفتد چه آنها که از اول اتقلاب رو به کاخ سفید نماز سیاسی می خواندند و چه آنها که به تعبیر لطیف مقام معظم رهبری تا نزدیک اذان مغرب روزه داشتند اما میل به غذا و گرسنگی ، آنها را بی طاقت کرد و روزه خود را قبل از وقت باز کردند ، باز هم به خدا پناه می بریم وتنها از او کمک می طلبیم وتنها امید به او داریم.

درهیچ مکتب و آیینی دروغ ، روا و جایز شمرده نشده و همه انسانها براساس فطرت پاک خود اذعان و اعتراف دارند که پایان دروغگویی رسوایی است اما چرا دروغ رایجترین گناه در میان جوامع بشری محسوب می شود؟

واقعیت آنست که انسان موجودی نیازمند و عاجز از رسیدن به خواسته های تمام نشدنی اش می باشد ، او در حالی می خواهد که نمی تواند و چون نمی تواند تلاش می کند تا بتواند و این تلاش همه جانبه است. به هر وسیله ممکن متوسل می شود و همه راههای درست و نادرست را تجربه می کند شاید به خواسته اش دست یابد.

اما حقیقت آنکه بار کج به منزل نمی رسد و پیامد دروغ ، رسوایی است ولی زمان دانستن این حقیقت اندکی دیر است . زیرا ما وقتی متوجه اشتباه خودمان می شویم که فرصت جبران ، را از دست داده ایم و دیگر توبه و انابه ، کارساز نیست خصوصا اگر به خود دروغ گفته باشیم.

چه باید کرد ؟؟؟

انسان اهل انس است و بنده محبت ، دوست دارد که دوستش بدارند و می خواهد با دوستی ، زتدگی خود را به پیش ببرد ، اسلام دین عشق و محبت است آنچنان که این پرسش در تابلو روایات از معصومین دیده می شود : هل الدین الا الحب آیا دین جز محبت چیز دیگری نیز هست؟

انسان موجودي است برتر كه مي تواند با اراده و اختيار خويش سرنوشت خود را رقم زند. البته اين اختيار، اعطايي بوده و در حقيقت در محدوده اذن پروردگار مي باشد. بعبارتي ديگر انسان در حيطه بندگي مي‌تواند تدبير نمايد اما آنچه رقم خواهد خورد همان تقدیر الهي است.

براي آنكه انسان بتواند در تدبير امور زندگي خويش موفق شود لازم است در پنج مرحله، گام هاي خود را به صورت منظم و دقيق بر دارد:

1- مرحله تعلم و آموختن:” در اين مرحله، انسان نيازمند يادگيري و آموزش است و دانستن بعنوان كليد و رمز موفقيت تنها با آموختن ميسر بوده و آدمي محتاج آموزگاري است كه به او الفباي بهتر زيستن را بياموزد و شكي نيست كه اين آموزش همراه با پژوهش بشر را در تدبير امور زندگي ياري خواهد داد آنگونه كه زگهواره تا گور دانش بجوي.”

2- مرحله تفكر: “ذهن انسان تنها با آموختن به رشد و پويايي نمي رسد بلكه تفكر و انديشيدن لازمه خلاقيت و نوآوري است . تمامي ابتكارات و اختراعات و پيشرفت دانش در اين مرحله شكل مي گيرد كه آدمي با تفكر خود را به عمق هستي وارد مي سازد واگر در روايت از ائمه اطهار عليهم السلام نقل شده است كه يك ساعت تفكر برشصت  يا هفتاد سال عبادت تقدم دارد شايد به اين جهت است كه عمق معرفت كه لازمه قبولي عبادت است با تفكر بدست مي آيد. مرحله تفكر در حسن تدبير زندگي نقش اساسي دارد و انسان متفكر، در حوزه تدبير نيز موفق خواهد بود. “

3- مرحله مطالعه : “بشر براي رسيدن به كمال ناچار است تا حاصل افكار ديگران را مورد مطالعه خويش قرار دهد و هر قدر اين مطالعات دقيق تر و عميق تر انجام شود نتايج مؤثرتر و مفيدتري خواهد داشت. قافله دانش با مطالعات آثار اصحاب علم و قلم به پيش مي رود و توان انسان در تدبير زندگي به كيفيت و كميت مطالعه باز مي گردد.”

4- مرحله مشاوره:” در تدبير امور، مشاوره ، نقش بسزايي دارد و عقل آدمي با مشورت به شكوفايي مي رسد و انسان مي تواند از جمع شدن عقول راههاي بسته را بگشايد.

شايد مشورت در كارها مهمترين شرط موفقيت در تدبير امور بحساب آيد و انسانهايي كه مشاوره را جدي مي گيرند معمولاً از شكست در امان هستند. زيرا استفاده از تجربيات ديگران مانع اشتباه آدمي است .”

5- مرحله محاسبه :” جهاني كه در آن زندگي مي كنيم با نظم هندسي پيچيده اي بنا شده و معادلات دقيق رياضي بر همه احكام تكويني و تشريعي اين عالم سايه افكنده است.

از عبادات تا معاملات ، از ساختمان سازي تا انسان سازي ، همه و همه از محاسبات عميق و دقيق برخوردار است كه بدون در نظرگرفتن آن عملاً نمي توان در تدبير زندگي موفق بود.

بعبارتي روشن بدون محاسبه هر گونه برنامه ريزي محكوم به شكست است و بدون برنامه‌ريزي هيچ عملكردي به نتيجه قطعي و قابل قبول نخواهد رسيد.”

حاصل اين پنج مرحله داشتن تدبيري نيكو و پذيرفتني است اما آيا تدبير در امور زندگي كافي است و مي توان صرفاً با تدبير، موفقيت را بصورت تضمين شده براي خود تصور نمود.

نگاهي به زندگي خود و ديگران نشان دهنده اين واقعيت است كه هر قدر در تدبير امور موفق باشيم، نمي توان به تدبير تنها اكتفا كرد بلكه بايد تقدير الهي را نيز در نظر گرفت كساني كه فقط به تقدير دلخوش كرده‌اند و از زير بار تدبير شانه خالي مي كنند درباره خود ظلم مي كنند ظلمي كه به خدا نسبت مي‌دهند اما در حقيقت خود را مبرا كرده و خواسته اند تنبلي و بيحالي خود را به گونه اي زشت و نابخردانه توجيه نمايند.

اما كساني هم كه فقط تدبير خود را كافي دانسته و انتظار دارند هرچه برنامه ريزي مي كنند عيناً تحقق يابد آنها نيز از قدرت خالق هستي غافل مانده اند و بر اين باورند كه خود، خداي خويشند در حالي كه اختيار آنها نيز در محدوده قدرت لايزال خالق هستي است به نظر مي رسد براي تقدير نيز پنج مرحله مي توان در نظر گرفت: ..............